Brochów, 4 czerwca 2006.
Po mszy w kościele pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela odbył się koncert muzyki
i widowisko sceniczne w wykonaniu Baletu Dworskiego "Ardente Sole"...

Fundacja realizuje swoje cele dzięki darowiznom...

Zgodnie z celem statutowym Fundacja organizuje cykliczne...

Fundacja wręcza Nagrodę im. Włodzimierza Tetmajera...

cykl szkoleń "Młodzi liderzy społeczności lokalnych"...

Idea wyróżniania ludzi aktywnych
i twórczych nie jest współcześnie...

Ponadto Fundacja ma na koncie wiele innych rodzajów dzialalności kulturalno-społecznej...

Członek konspiracyjnych organizacji przygotowujących Powstanie Styczniowe, po jego wybuchu walczył m.in. w oddziałach Dionizego Czachowskiego, Leona Younga de Blankenheim, Marcina Borelowskiego i Jana Zalplachty. Komisarz Rządu Narodowego w Mołdawii. Po upadku powstania był prawnikiem w kolejowej firmie budowlanej Thomasa Brasseya, początkowo w Galicji, a po złożeniu egzaminu adwokackiego w 1866 r. w Rumunii. W połowie lat 70-tych wrócił do Lwowa, obejmując stanowisko dyrektora Kolei Lwów-Czerniowce, z siedzibą w Wiedniu. W latach 1884-97 poseł do austriackiej Rady Państwa, pozostawał w opozycji wobec konserwatywnej większości Koła Polskiego. Utrzymywał kontakty z ośrodkami polskiej emigracji w Europie Zachodniej, będąc m.in. wiceprezesem Rady Zarządzającej Muzeum Narodowego Polskiego w Raperswilu i członkiem Skarbu Narodowego przy tym Muzeum.

Prawdopodobnie jako pierwszy Polak uczestniczył w pracach Unii Międzyparlamentarnej. Ok. 1890 r. przez Henryka Rewakowicza oraz Marię i Bolesława Wysłouchów zbliżył się do ruchu ludowego, w 1891 r. przez krótki okres prezes Towarzystwa Przyjaciół Oświaty. Początkowo bliższy mieszczańskim demokratom, z czasem coraz bardziej doceniał rolę i znaczenie ruchu ludowego w Galicji.

Dzięki swemu wystąpieniu parlamentarnemu w listopadzie 1894, w którym zaprotestował przeciwko uczczeniu pamięci zmarłego cara Aleksandra III przez austriacką Radę Państwa zdobył popularność zarówno w kraju, jak i w ośrodkach polonijnych za granicą. W latach 1894-95 jeden z organizatorów i prezes Towarzystwa Demokratycznego Polskiego we Lwowie. 28 VII 1895 r. na zjeździe w Rzeszowie wybrany prezesem nowo powstałego Stronnictwa Ludowego. Wniósł do stronnictwa kapitał - doświadczenie polityczne i organizacyjne a jego popularność i szacunek, jakim się cieszył, podniosły rangę Stronnictwa w oczach społeczeństwa. W 1895 r. jako przedstawiciel Związku Wychodźstwa Polskiego przebywał w ośrodkach polonijnych w Stanach Zjednoczonych. Obrońca praw ruchu ludowego w austriackiej Radzie Państwa, wielokrotnie występował na jej forum w obronie ludowców; wykluczony z konserwatywnego Koła Polskiego pod pretekstem złamania solidarności.

W 1897 r. nie uzyskał mandatu na skutek akcji czynników administracyjnych przeciwko jego kandydaturze. Wobec pogarszającego się stanu zdrowia 15 VII 1897 r. zrzekł się prezesury SL i pod koniec tego roku przeniósł się na stałe do Raperswilu. Równocześnie utrzymywał stały kontakt z liderami życia narodowego w Galicji, powodowany m.in. troską o utrzymanie jedności ruchu ludowego. W Szwajcarii pod koniec życia odwiedzali go rodacy z ziem polskich, jednak czynnej działalności patriotycznej z uwagi na wiek nie podejmował.